dzisiaj jest: 18 grudnia 2017. imieniny: Laura, Bogusław, Gracjan
 
Historia

GENEZA I ROZWÓJ GMINY WRÓBLEW

    Wróblew to jedna z najstarszych wsi byłego województwa sieradzkiego. Przeszłość tej miejscowości ściśle związana była z ziemią sieradzką, traktowaną jako oddzielna jednostka historyczna, leżąca między Wielkopolską, Mazowszem, Małopolską. Ziemia ta była ważnym ośrodkiem tworzenia się państwa polskiego władzy książęcej. Źródła archeologiczne wskazują, że w okresie wczesnego średniowiecza (XI - XIII w.) istniała tu osada. Miejscowość ta zostaje wspomniana już w 1330 r. przy okazji potwierdzenia przez księcia sieradzkiego Przemysława nabycia przez Chwała z Dąbrówki części miejscowości od jego rodziny. Wróblew była wsią szlachecką. Jej pierwszymi właścicielami byli Wróblescy, stąd nazwa, fundatorzy kościoła p. w. św. Piotra i Pawła, następni właściciele to: Malscy, Załuskowscy. W 1793 r. dzisiejszy obszar gminy znajdował się w prowincji zwanej Prusami Południowymi, należał do departamentu kaliskiego i powiatu warckiego. Od 1807 r. obszar ten wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, znajdując się nadal w powiecie warckim i departamencie kaliskim, a od 1816 r. należał do Królestwa Kongresowego. Siedzibą władz gminy Wróblew został w 1859 roku. We wsi przed pierwszą wojną światową (1910 r.) powstało jedno z pierwszych kółek rolniczych należące do Towarzystwa Kółek Rolniczych im. S. Staszica, a więc niezależne od kurateli dworu. W roku 1912 z inicjatywy chłopów skupionych wokół pisma Zaranie powstała Kasa Spółdzielcza. W okresie pierwszej wojny światowej omawiany teren został zajęty przez wojska niemieckie. Po jej zakończeniu w latach 1919-1939 Wróblew znajdował się w województwie łódzkim, w skład którego wchodził powiat sieradzki. W okresie drugiej wojny światowej i okupacji hitlerowskiej ludność Wróblewa, podobnie jak mieszkańcy okolicznych wsi położonych na zachód od rzeki Warty, opuściła swe domy, chroniąc się wraz ze swoim dobytkiem na prawym brzegu rzeki Warty. We wsi pozostali nieliczni. Po przełamaniu przez Niemców frontu na Warcie mieszkańcy Wróblewa zaczęli powoli powracać do swych domostw. Gmina Wróblew znajdowała się w powiecie kaliskim rejencji łódzkiej należącej do nowoutworzonego okręgu Rzeszy o nazwie Kraj Warty. Ta nowa jednostka administracyjna została utworzona na mocy dekretu Hitlera z 26 października 1939 roku. Prowadzona tam przez władze niemieckie polityka ludnościowa, spowodowała, że w 1940 roku gmina Wróblew objęta została zakrojonymi na szeroką skalę wysiedleniami ludności polskiej. W myśl planów namiestnika okręgu, Arthura Greisera, Kraj Warty miał być całkowicie zgermanizowany oraz miano go sprowadzić do roli dostawcy przede wszystkim surowców, żywności i taniej siły roboczej dla innych regionów Rzeszy. We wsi istniał posterunek żandarmerii niemieckiej, który pacyfikował okoliczne wsie, jego funkcjonariusze dokonywali morderstw na Polakach. Wyzwolenie miejscowości nastąpiło 23.01.1945 r. Po wojnie Wróblew nadal pełnił funkcję ośrodka gminnego. W 1954 r. obszar obecnej gminy został podzielony na cztery gromadzkie rady narodowe z siedzibami we wsiach: Wróblew, Wągłczew, Charłupia Wielka, Słomków Mokry. W 1975 roku został dokonany zasadniczy przełom w dotychczasowym modelu administracji terenowej. 28 Maja Sejm uchwalił ustawę o dwustopniowym podziale administracyjnym państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych, która zniosła powiaty i wprowadziła 49 województw oraz 2365 gmin.
Dopiero jednak pod wpływem idei samorządowych oraz w wyniku gruntownych przemian społecznych połączonych ze zmianą ustroju państwa, na mocy ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie terytorialnym, doszło do przywrócenia instytucji samorządu terytorialnego. Ustawa ta przywróciła samorząd gminny, wyraźnie nawiązując do tradycji II Rzeczpospolitej. Przywrócenie samorządu terytorialnego uzyskało od razu sankcję konstytucyjną. Jednocześnie z uchwaleniem ustawy o samorządzie terytorialnym dokonano zmiany Konstytucji z 22 lipca 1952 r.(noszącej od grudnia 1989 r. nazwę Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Na docenienie roli samorządu wskazywało już samo określenie Małej Konstytucji jako Ustawy konstytucyjnej o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczpospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym z 17 października 1992 r., która zasadniczo zastąpiła Konstytucję z 22 lipca 1952 roku. Po dokonaniu pewnych zmian w tej ustawie od 1 stycznia 1999 roku nosi ona nazwę ustawy o samorządzie gminnym. W 1998 roku przeprowadzono w ramach szerszego programu reform ustrojowych rządu Jerzego Buzka - reformę samorządową polegającą na utworzeniu dwóch wyższych szczebli jednostek samorządu terytorialnego: powiatu i województwa. Reforma weszła w życie 1 stycznia 1999 roku. Składało się na nią wiele ustaw, a przede wszystkim dwie ustawy z 5 czerwca 1998 roku: o samorządzie powiatowym oraz o samorządzie województwa. Ustawy te nawiązywały do tradycji II Rzeczpospolitej i od nowa stworzyły rzeczywisty samorząd. Utworzono dwa wyższe szczeble jednostek samorządu terytorialnego: powiaty( rozporządzeniem z 7 sierpnia 1998 roku wprowadzono 308 powiatów, równocześnie 65 miastom przyznano prawa powiatu , miastami na prawach powiatu zasadniczo zostały wszystkie miasta liczące ponad 100 tys. mieszkańców oraz te z dotychczasowych miast wojewódzkich, które utraciły status województw) i województwa ( utworzono ich 16, przy czym zmieniono całkowicie kształt terytorialny województwa).

drukuj